ölü et parçası

Yine hayatın girdabına düşmüşüz pervasızca..Ezanlar kimin için okunuyor,çanlar kimin için çalıyor?Bu görünen,gerçek ben miyim yoksa hayalimdeki küçük çocuğun acı acı gülümsemesi mi artık kestiremiyorum..Bildiğim tek şey ise hiçbir şeyi bilmediğim..Yada bilmediklerim köreltti mi bildiğimi?Acının rengi siyah mı oluyor yine?Yoksa beynimdeki gelgitler mi kararttı acımı bilemiyorum.Burnumdan verdiğim duman elbet yine ağzımdan geçecek ve biz soluyacağız o bol nikotinli havayı hep.

Yine mi silah sesleri arka sokağımda?Halbuki ne arka sokağım Teksas,ne de bizler Red Kit’in çağında yaşıyoruz.Küçük parçaları birleştirerek sonuç alma ustalığıma da ne oldu?Artık o da mı yok,beni çaresizliğime terk eder cinsten?Yine mi yalnızım?Son yudumlarını mı yaşıyorum özgürlüğün yoksa çoktan mı mahkum olmuşum.Beynim darağacında sallanırken kalbimin kalbi sızlamaz mı?Yanmaz mı hiçbir zaman,hiçbir zaman sönmeyen meşale.Yada tamamen bizlerin uydurması mı Güneş?
Ölüm önce bedeni mi öldürür ruhu mu?Yoksa ruhu çoktan ölmüş et parçalarıyla anlamsız zaman mı geçiriyoruz farkına varmadan.Farkına varmadan..Farkına varmadan..Aldığımız her oksijenin ve verdiğimiz her karbondioksitin bizi ölüme yaklaştıran başka bir adım olduğunun farkına varmadan..

Psikolojik olarak çökmüş bir yaşamın doğaya adaptasyon cebelleşmeleri ne kadar da komik.Bana beni armağan ederken benden beni çalmayı aynı anda başaran ne olabilir ki bu cebelleşmelerden başka?Yine başa mı dönüyorum?Yoksa yine mi ölüyorum..Pardon ben zaten bir ölüyüm..